Kanon wiedzy i umiejętności pracownika socjalnego
Profesjonalna wiedza pracownika socjalnego stanowi podstawę interwencji .
Kanon wiedzy zawiera:
teorie zachowania człowieka w środowisku społecznym
teorie dotyczące praktycznych metod i modeli pracy socjalnej
Kanon wiedzy w pracy socjalnej obejmuje znajomość podstawowych dziedzin,
tj.: etyki, historii, filozofii, jak również wiedzę dotyczącą interwencji w systemie klientów i system świadczenia usług socjalnych.
Samowiedza, ma kluczowe znaczenie dla efektywnego funkcjonowania zawodowego pracownika socjalnego.
Pracownik socjalny powinien rozwiązać klika obiektów samowiedzy, tj.:
wiedza o stylu życia
kodeksie etycznym
kanonie wartości
zapleczu kulturowym
sposobach zaspokajania potrzeb
poziomach odpowiedzialności
postawie wobec zmian
reakcji na różne sytuacje osobiste
przyzwyczajenia, skłonności
Poza posiadana samowiedzą powinni poznać oni wszystkie ważniejsze dziedziny praktyki pracy socjalnej publicznych i prywatnych sektorów pomocy społecznej, tj.:
Państwowe Agencje pomocy Społecznej
agendy pomocy rodzinom i dzieciom
opieka zdrowotna
ośrodki zdrowia psychicznego
ośrodki edukacyjne i korekcyjne
Musi tez posiadać wiedze o systemie dostarczenia pomocy , tak aby mogli wykorzystać zasoby społeczne kierując tam klientów lub asystując im w docieraniu do nich.
Praca socjalna wymaga też praktycznej znajomości ustawodawstwa i środków pomocy w zakresie zasobów mieszkaniowych i potrzeb osób niepełnosprawnych, potrzeb osób starszych, aby właściwie interweniować w tych grupach.
Powinni tez zaznajomić się z polityka społeczna dotyczącą populacji szczególnej troski oraz państwową polityką zdrowia, w tym opieką i pomocą medyczną.
Powinni tez posiadać praktyczna wiedzę na temat procesu kształtowania polityki na lokalnym, regionalnym i narodowym poziomie.
Pracownicy socjalni muszą:
rozumieć wpływ wariantów kultury na zachowanie ludzkie
dostrzegać konsekwencje społecznego i kulturowego zróżnicowania
rozumieć rolę i status kobiet, osób niepełnosprawnych i innych cierpiących dyskryminację społeczną
rozumieć różnicę między grupami oraz różnice indywidualne wewnątrz grup
umieć pokonać panującą niesprawiedliwość w podziale pomocy
rozumieć podstawowe projekty badawcze i statystyczne, tak aby mogli ze zrozumieniem czytać raporty wyciągając właściwe wnioski i realizować je w praktyce.
Kanon umiejętności pracy socjalnej dodatkiem do kanonu wiedzy są rozwijane przez pracowników socjalnych:
umiejętności komunikacji i techniki pomocy
narzędzia do analizy problemów społecznych
strategie modeli praktyki i techniki wprowadzenia i oceniania procesu planowanej zmiany
W trakcie procesu rozwiązania problemu muszą być w stanie odnaleźć i zastosować teoretyczne wyjaśnienie danego zachowania jednostki.
W procesie interwencji muszą zademonstrować umiejętności oszacowania możliwości klientów, wytyczania realistycznych celów, czy zbierania stosownych informacji.
Natomiast podczas formułowania i wprowadzania planów interwencji muszą potrafić zaproponować klika planów, zaangażować systemy klienta do współuczestnictwa, posłużyć się kontraktem z klientem, zlokalizować zasoby społeczności lokalnej
i dotrzeć do nich oraz ustalić połączenia między klientami, a tymi zasobami.
Końcowe stadium wymaga umiejętności, tj.: zakończenie pracy z klientem oraz ocena zarówno metod interwencji, jak i wyników.
Profesjonalna wiedza pracownika socjalnego stanowi podstawę interwencji .
Kanon wiedzy zawiera:
teorie zachowania człowieka w środowisku społecznym
teorie dotyczące praktycznych metod i modeli pracy socjalnej
Kanon wiedzy w pracy socjalnej obejmuje znajomość podstawowych dziedzin,
tj.: etyki, historii, filozofii, jak również wiedzę dotyczącą interwencji w systemie klientów i system świadczenia usług socjalnych.
Samowiedza, ma kluczowe znaczenie dla efektywnego funkcjonowania zawodowego pracownika socjalnego.
Pracownik socjalny powinien rozwiązać klika obiektów samowiedzy, tj.:
wiedza o stylu życia
kodeksie etycznym
kanonie wartości
zapleczu kulturowym
sposobach zaspokajania potrzeb
poziomach odpowiedzialności
postawie wobec zmian
reakcji na różne sytuacje osobiste
przyzwyczajenia, skłonności
Poza posiadana samowiedzą powinni poznać oni wszystkie ważniejsze dziedziny praktyki pracy socjalnej publicznych i prywatnych sektorów pomocy społecznej, tj.:
Państwowe Agencje pomocy Społecznej
agendy pomocy rodzinom i dzieciom
opieka zdrowotna
ośrodki zdrowia psychicznego
ośrodki edukacyjne i korekcyjne
Musi tez posiadać wiedze o systemie dostarczenia pomocy , tak aby mogli wykorzystać zasoby społeczne kierując tam klientów lub asystując im w docieraniu do nich.
Praca socjalna wymaga też praktycznej znajomości ustawodawstwa i środków pomocy w zakresie zasobów mieszkaniowych i potrzeb osób niepełnosprawnych, potrzeb osób starszych, aby właściwie interweniować w tych grupach.
Powinni tez zaznajomić się z polityka społeczna dotyczącą populacji szczególnej troski oraz państwową polityką zdrowia, w tym opieką i pomocą medyczną.
Powinni tez posiadać praktyczna wiedzę na temat procesu kształtowania polityki na lokalnym, regionalnym i narodowym poziomie.
Pracownicy socjalni muszą:
rozumieć wpływ wariantów kultury na zachowanie ludzkie
dostrzegać konsekwencje społecznego i kulturowego zróżnicowania
rozumieć rolę i status kobiet, osób niepełnosprawnych i innych cierpiących dyskryminację społeczną
rozumieć różnicę między grupami oraz różnice indywidualne wewnątrz grup
umieć pokonać panującą niesprawiedliwość w podziale pomocy
rozumieć podstawowe projekty badawcze i statystyczne, tak aby mogli ze zrozumieniem czytać raporty wyciągając właściwe wnioski i realizować je w praktyce.
Kanon umiejętności pracy socjalnej dodatkiem do kanonu wiedzy są rozwijane przez pracowników socjalnych:
umiejętności komunikacji i techniki pomocy
narzędzia do analizy problemów społecznych
strategie modeli praktyki i techniki wprowadzenia i oceniania procesu planowanej zmiany
W trakcie procesu rozwiązania problemu muszą być w stanie odnaleźć i zastosować teoretyczne wyjaśnienie danego zachowania jednostki.
W procesie interwencji muszą zademonstrować umiejętności oszacowania możliwości klientów, wytyczania realistycznych celów, czy zbierania stosownych informacji.
Natomiast podczas formułowania i wprowadzania planów interwencji muszą potrafić zaproponować klika planów, zaangażować systemy klienta do współuczestnictwa, posłużyć się kontraktem z klientem, zlokalizować zasoby społeczności lokalnej
i dotrzeć do nich oraz ustalić połączenia między klientami, a tymi zasobami.
Końcowe stadium wymaga umiejętności, tj.: zakończenie pracy z klientem oraz ocena zarówno metod interwencji, jak i wyników.